چندوقته خیلی یکنواخت شدیمحوصله م سر رفتههم حوصله من هم خانم و دخترمدلم یه تفریح میخواد که نمیدونم چه تفریحیبه هر کاری فکر میکنم میبینم باهاش بهم خوش نمیگذرهکارایی هم که دوس دارم انجام بدم بهشون دسترسی ندارمهمش درسه و کار و کشیکماه گذشته رو هم کلا درگیر تعمیر ماشین و قسط و قرض بودیم و هنوز آثار کم پولی کم ضربه نمیزنه به روانموناز یه طرف نمیتونم درس نخونم و رو کارم تمرکز نکنماز یه طرف میدونم دارم برای خانوادم کم میگذارم و بهم نیاز شدیدی دارناز طرفی هم به خاطر کشیک ها و امتحانات مرخصی گرفتن و استفاده از تعطیلاتمون خیلی محدود شدهخدا خودش کمک کنهامیدوارم شرایط بهتر بشه و بتونیم کمی به خودمون برسیم

امروز اورژانس مرکز طبی یه دختربچه ۷ ساله اومد با شکایت عدم توانایی در دفع ادرار از ۲ روز قبل. هیچ علامت همراهی رو ذکر نمیکرد حتی در معاینه هم مثانه بمبه و تندرنس (لمس دردناک) نداشت.مادرش گفت دوروز پیش ناحیه واژینال خارش داشته نگاه کردم دیدم یکم قرمزه براش پماد هیدروکورتیزون زدم.جمله آخرش منو به فکر فرو بردپرسیدم شما و همسرتون هردو شاغلید ؟ گفت بلهگفتم شما نیستید بچه کجا میمونه ؟ گفت پیش مادربزرگشگفتم مطمئن هستین که کسی اذیتش نکرده ؟ مامان یکم فکر کرد گفت فکر نکنم بعد تو گوش دخترش جوری که منم میتونستم بشنوم پرسید سه روز پیش که پسرداییت (که همسن و سال دختر بود) اومده بود خونه مامان جون اذیتت نکرد ؟دیدم دختربچه با نگرانی شدیدی که تو چهره اش بود به نشانه تایید سر تکون دادگفت آره به من گفت بریم زیر پتو و...این خاطره رو تعریف کردم تا یکم حواسامون بیشتر جمع باشه

حتی از فکرکردن به این جمله که :
"خداروشکر کار خیر انجام دادیم"
هم باید ترسید...
اینقدر ما در زندگی مدیون لطف خداییم
و اینقدر به او بدهکاریم که هرچقدر هم تلاش کنیم
کم هست و باید جزو وظیفه بندگی دونسته بشه
هروقت دچار غرور شدی به خدا پناه ببر و ابراز نیستی کن !